จริงๆ จะมีภาคแรกภาคสองไปทำไมไม่รู้ เหมือนโดนบังคับเขียนเลย
ชีวิตคาราเต้ผมเริ่มต้นเมื่อตอนม.1 ที่เทพศิรินทร์ครับ เหมือนจุดผันแปรชีวิตเลยก็ว่าได้ ปกติเย็นๆ ผมจะเตะบอล ตามประสาเด็กเทพฯ ทั่วๆ ไป แต่พอได้รู้จักกับคาราเต้แล้ว ตกเย็นทีไรก็ซ้อมคาราเต้ทุกที เป็นแบบนี้จนจบ ม.6 เลย
จากการได้รู้จักกับคาราเต้ มันพาผมไปสู๋โลกแห่งนิยายจีนกำลังภายในครับ คือมันเริ่มมาจากคาราเต้เนี่ยจะเกี่ยวข้องกับ Zen ผมก็เลยหาหนังสือเกี่ยวกับ Zen อ่านแล้วรู้สึกชอบขึ้นมาทันที
จากเซ็น ก็ไปสู่การอ่านปรัชญาต่างๆ แต่ตอนนั้นจะเป็นของตะวันออกเป็นส่วนใหญ่ เช่น เว่ยหล่าง เต๋าเต๋อจิง เป็นต้น แล้วก็เลยนำพาไปสู่ยุทธจักรจีนกำลังภายใน
แน่นอนครับ เล่มแรกเลยที่อ่านหนีไม่พ้นนิยายของโกวเล้ง จำได้แม่นเลย "เดชขนนกยูง" นิยายสู้กันทั้งเรื่อง ตอนจบ ทิ้งท้ายไว้ว่า อาวุธที่ร้ายแรงที่สุดในโลกคือ รอยยิ้มของหญิงสะคราญ ...โอ้ว !! คำมันแทงใจจริงๆ ผมเลยติดใจโกวเล้งนับตั้งแต่วันนั้น ผมไล่ตามอ่านของโกวเล้งเรียกได้ว่าแทบจะหมดทุกเรื่อง
หลังจากนั้นผมก็ลองอ่านกิมย้งครับ ยอมรับครับว่าตกใจกับนิยายของกิมย้ง มิติแตกต่างกับของโกวเล้งโดยสิ้นเชิง กิมย้งจะดูเป็นธรรมชาติกว่า สนุกและน่าติดตาม มีหลากหลายอารมณ์ ผมชอบเรื่อง กระบี่เย้ยยุทธจักรมากๆ ๆๆๆๆๆ เหมาะกับสังคมสมัยนี้ดีด้วย
พออ่านมากๆ เข้า เอ...เหมือนตัวเองเป็นจอมยุทธ์เลยแฮะ ทั้งคาราเต้ที่สั่งสอนเรืองโด และเรื่องจิตใจ ทั้งนิยายจีนกำลังภายใน ทั้งปรัชญาแนวคิดต่างๆ มันทำให้เราไม่กล้าทำเลวครับ ทำให้ผมค่อนข้างยึดถือคุณธรรมน้ำมิตร และความถูกต้องดีงาม
โด แปลว่า คุณธรรม วิถีทาง เป็นคำเดียวกับคำว่า เต๋า ของจีน เต๋านั้นมุ่งเข้าหาธรรมชาติ คาราเต้เองก็เฉกเช่นเดียวกัน ผมถามคนที่ซ้อมเสมอๆ ว่าเวลาสู้รู้สึกว่าตัวเองตัวใหญ่หรือตัวเองตัวเล็ก เมื่อไหร่ก็ตามที่เราสู้แล้วรู้สึกว่าปลอดโปร่ง สบาย เมื่อนั้นผมว่าเขาถึงวิถีแล้วล่ะครับ
แต่ถ้าถามผม ผมว่าผมตัวเล็กนะเมื่อเทียบกับธรรมชาติอันยิ่งใหญ่
ทุกวันนี้ไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของคนฝึกคาราเต้ มาฝึกกันเพื่ออะไร ผมอยากเอาชนะตัวเองนะครับ มีหลายอย่างที่เรารู้สึกไม่กล้า ท้อ หรือแม้แต่กลัว การสอบสายแต่ละครั้งก็เหมือนการพิสูจน์ อย่าว่าแต่การสอบสายเลย แม้แต่ตอนซ้อมก็เหมือนกัน เหมือนเราพิสูจน์ตัวเองตลอดเวลา เหนื่อย..ท้อ..อยากพัก.. เอาชนะตัวเองให้ได้
ผมรู้สึกขอบคุณที่ได้มีโอกาสฝึกศิลปะการต่อสู้ ได้อ่านนิยายดีดี ได้อ่านปรัชญาต่างๆ (การอ่านเหล่านี้นำพาผมไปสู่โลกของหนังสืออื่นๆ ด้วย)
ต้องขอบคุณสิ่งทีผ่านมาในวัยเด็กของผมมากๆ ไว้ ณ ที่นี้ ^0^
